وضعیت توزیع پزشک در ایران / «تبعیض مطلق» در نظام ارجاع سلامت کشور

[ad_1]

معاون فنی سازمان نظام پزشکی استان تهران و عضو شورای عالی سازمان نظام پزشکی کشور با اشاره به مشکلات و چالش های توزیع پزشکان در کشور گفت: بیش از 10 برابر این اختلاف است. این آمار به معنای تبعیض مطلق در سیستم انتقال نظام سلامت یک کشور است.

دکتر علی دباغ در گفت وگو با ایسنا وی در خصوص توزیع پزشکان در کشور برای دسترسی برابر به خدمات بهداشتی و درمانی گفت: در 10 سال گذشته نتوانسته ایم ارجاع و پزشک خانواده را که جزء مهمی از نظام است اجرا کنیم سلامت موثر. «به نظر می‌رسد بزرگ‌ترین مشکل این است که در دولت قبل تاکیدی که باید روی حوزه سلامت می‌شد مطرح نشد و در درجه اول بر حوزه پزشکی تاکید شد.

نیاز به تعالی «سلامتی» در سلامت

وی افزود: رهبران ارشد در جلسه اخیر بر حوزه سلامت تاکید کردند و به درستی تاکید کردند که نقش سلامت باید بیشتر مورد توجه قرار گیرد. لازم به ذکر است که سیستم ارجاع مرتبط با پزشک خانواده به حفظ سلامت بهتر کمک می کند. وقتی حوزه سلامت در نظام سلامت قدرت داشته باشد، وضعیت انتظار به حالت پیشگیری تبدیل می‌شود و فضای عمومی به سمت پیشگیری پیش می‌رود.

شرایط دسترسی به “سلامت” ساختاریافته

دباغ با بیان اینکه برتری حوزه سلامت و حرکت همگانی به سمت پیشگیری نیازمند سازوکار است، ادامه می دهد: این اقدام نیازمند نظام و چارچوب مشخص و سازماندهی و پیشینه است. مهم ترین سابقه، حفظ تعادل بین کادر پزشکی و کادر همراه هر پزشک است. به طور متوسط ​​حدود 12 پزشک و پرستار برای عملکرد صحیح باید حضور داشته باشند. پزشکان به تنهایی نمی توانند کار کنند و برای ارائه خدمات به پرسنلی مانند پرستار، داروساز، کادر آزمایشگاه، اتاق عمل و … نیاز دارند. بنابراین ایجاد ساختار صحیح در نظام سلامت به یک پزشک وابسته نیست. یک پزشک تنها اگر آزمایشگاه و داروخانه و غیره نداشته باشد چه می تواند بکند. در این صورت دست دکتر بسته است.

وضعیت توزیع پزشکی در ایران

پزشکان در تهران دو برابر میانگین آمریکا هستند!

وی با بیان اینکه ساختار مناسب نظام سلامت و تقسیم نظام مستلزم برنامه ریزی اقداماتی است، گفت: اثربخشی و نظارت بر برنامه های مختلف بین ایالت های مختلف این کشور از نظر تعداد پزشک بسیار ناچیز است. زیرا امکانات در اکثر ایالت ها یکسان است و درآمد در اکثر ایالت های آمریکا یکسان است. در سایر اقتصادهای توسعه یافته نیز وضعیت به همین منوال است.

تفاوت 10 برابری استان های برخوردار و محروم کشور از نظر تعداد پزشک

دباغ همچنین درباره پراکندگی پزشکان در ایران بیان کرد: طبق آمار رسمی سازمان نظام پزشکی کشورمان در سیستان و بلوچستان یکی از محروم ترین استان ها تعداد پزشکان عمومی است که به طور میانگین تعداد پزشکان متخصص و فوق تخصص حدود شش نفر است. 10000. این در حالی است که در استان تهران به طور متوسط ​​به ازای هر 10 هزار نفر حدود 70 پزشک شامل پزشک عمومی، متخصص و فوق تخصص وجود دارد. از سوی دیگر، ما بیش از دو برابر میانگین پزشک آمریکایی در تهران داریم و تفاوت استان های سیستان و بلوچستان که بیشترین آسیب را به خود اختصاص داده اند، بیش از 10 برابر است. تفاوت در تعداد پزشکان این آمار به معنای تبعیض مطلق در سیستم ارجاع ماست.

چرا مشکلات سلامتی مسافران

وی با بیان اینکه دولت قبل در 10 سال گذشته مسئولیت نظارت و اجرای طرح های پزشک خانواده و نظام ارجاع را برعهده داشت، گفت: برخلاف برخی که فکر می کنند پرداختی برای پزشکان در منطقه کم است و حقوق کمتری دارد نباید افزایش یابد. تعداد پزشکان این مناطق باید افزایش یابد وگرنه پزشکان به شهرهایی مانند تهران، مشهد، تبریز، اصفهان و … هجوم خواهند آورد. مشکل مسافران سلامتی که برای مشکلات جزئی بهداشتی به تهران و سایر شهرهای بزرگ سفر می کنند نیز از همین جا به وجود می آید. در ضمن این موضوع فقط مختص پزشکان نیست و همانطور که گفتم هر پزشک حدودا 12 نفر تیم نیاز دارد و این امکانات باید متناسب با مساحت باشد.

راه حل هایی برای مشکلات توزیع پزشک

دباغ گفت: «هرچه این اقدامات را نادیده بگیریم و بیشتر هزینه کنیم، به تعدادی از راه حل ها برای مشکل توزیع پزشک اشاره می کنیم. ساخته شده در مقیاس بزرگ؛ مانند خط مشی کلی نظام سلامت که توسط مدیران ارشد تعیین شده است، استانداردهای جهانی و ملی وجود دارد و باید رعایت شود. خط مشی کلی نظام سلامت از سوی مدیران ارشد ابلاغ می شود و در عین حال قانون اساسی و برنامه توسعه اهداف اصلی نظام سلامت را تعیین می کند. معیار دوم، منابع خاص اعم از مالی و غیر مالی است. این منابع شامل سخت افزاری است که شامل تعداد تخت های بیمارستانی، بیمارستان ها، کلینیک ها، مراکز بهداشتی و غیره می شود. دوم منابع نرم افزاری و نیروهای متخصص و آموزش نظام سلامت و مهمتر از همه سرمایه اجتماعی. هر سه نوع منابع در نظام سلامت شناسایی می شوند. بنابراین اهداف و منابع مشخص است و برنامه ریزی باید بر اساس اهداف و منابع باشد.

وی گفت: به نظر می رسد اکنون باید به برنامه های خود نگاه کنیم. برنامه های موقت، مانند تغییرات طرح سلامت، عمدتاً موسمی هستند و پایدار نخواهند بود. برای برنامه ریزی نیازمند اقدام پایدار هستیم. به همین دلیل است که ما نیازمند برنامه های پایدار در نظام سلامت هستیم. در عین حال این برنامه ها نیازمند نظارت منظم، هفتگی، ماهانه، فصلی و سالانه هستند.

دباغ با بیان اینکه با توجه به این مسائل، اگر قدم های درست برداریم، حل مشکلات نظام سلامت کار پیچیده ای نیست، گفت: اگر قدم های درست برداریم، می توانیم در مدت زمان طولانی به اهداف بزرگ خود برسیم. چند سالی که رضایت مردم را به دنبال داشته باشد». ما برای دستیابی به این اهداف نیازمند تعهد قوی هستیم. متأسفانه سال هاست که بحث ارجاع و پزشک خانواده مطرح بوده و دولت بیش از اینکه اقدام کند در این باره صحبت کرده است. رئیس این موضوعات باید حوزه سلامت را مد نظر قرار دهد و کارگروه باید این موضوع را در اولویت قرار دهد که نه تنها وضعیت سلامت را بهبود می بخشد بلکه باعث پیشرفت کشور می شود. این باعث کاهش غم، درد و رنج بسیاری از مردم، هزینه های مراقبت های بهداشتی و مهاجرت می شود.

بهبود ظرفیت پزشکی کمبود پزشکان محلی را برطرف نخواهد کرد.

وی گفت: بزرگترین مشکل ما تخصیص منابع مالی است. وقتی در تهران به ازای هر 10000 نفر 70 پزشک و در سیستان و بلوچستان از هر 10000 نفر 6 پزشک داریم یعنی چه؟ بدون شک یعنی ما پزشکان اضافه وزن داریم. وقتی می گوییم پزشک بیشتر داریم اما در مناطق سخت با کمبود پزشک مواجه هستیم، افزایش ظرفیت دانشجویان پزشکی نمی تواند مشکل را حل کند. هرچقدر هم که پزشک داشته باشید، وقتی به درستی مدیریت نمی شوند، به مناطق آسیب دیده برمی گردند یا کشور را ترک می کنند. اینها فقط برای پزشکان نیستند، بلکه برای سایر متخصصان سلامت نیز هستند.

وی در خصوص وضعیت پراکندگی پزشکان در تهران گفت: به نظر می رسد در مناطق پرجمعیت تهران تراکم پزشکان نسبت به مناطق رد صلاحیت شده بیشتر باشد. از این نظر، مدیریت و برنامه ریزی برای در نظر گرفتن مشوق هایی برای مناطق کمتر آسیب پذیر ضروری است.

انتهای پیام/

[ad_2]
Source link

درباره ی admin_asooweb

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.